Ale co do podobieństwa Kill Billa i Pulp Fiction muszę się jeszcze poczepiać. Piszesz o podobieństwie scen akcji. W KB jest ich pełno, fakt, ale w PF… Chwila, jakie sceny akcji? Próba ustrzelenia Julesa i Vegi, ewentualnie końcówka wątku Butcha, po spotkaniu Marcellusa na pasach… No, może jeszcze wybuchający w samochodzie łeb się od bidy załapie. Poza tym PF to tylko i wyłącznie samo gadanie, w tym także o scenach akcji. Za to w Kill Billu proporcje są kompletnie odwrócone – tu latają ręce, nogi, głowy i węże. A i historia – w PF mówi o Marcellusie, perypetiach jego ludzi i walizce-ze-świecącą-zawartością, w drugim filmie zaś chodzi o zemstę na grupie najemników… KB może faktycznie był trochę gorszy od Wściekłych Psów czy PF, ale na pewno nie był do nich podobny – łączyła te filmy tylko ręka Tarantino. I paru aktorów.

Scena w piwnicy porównywalna jest IMO bardziej do początku Pulp Fiction – nie wiem, czy pamiętasz tę scenę, kiedy Jules z Vincentem jadą do ludzi, którzy chcieli „wydymać pana Wallace”, po drodze rozmawiając o Holandii, facecie, który masował stopy Mii Wallace itd., wciąż krążąc wokół tematu, nawet gdy podchodzą pod drzwi, odchodzą jeszcze na chwilę na bok. Ba, po wejściu gadają nawet o frytkach i ulubionym fastfoodzie, potem zaczynają już gadać o pieniądzach, zaś sama strzelanina trwa jakieś 3 sekundy. Dokładnie jak w Basterdsach. I według mnie to jest właśnie ten świetny styl Tarantino – acz nie twierdzę, że to najlepsza scena z jego filmów wszelakich.

Podsumowując, nie jestem fanatykiem, nie twierdzę, że wszystko czego dotknie się Quentin zmienia się w złoto – ale ten film jest według mnie świetny. Z tym, że to już „styl Tarantino w stanie czystym”, bez żadnych uniwersalnych czy łagodniejszych rozwiązań – jednym się spodoba, drugim nie, co tyczy się większości charakterystycznych, wyrazistych rzeczy czy postaci. Sam fakt, iż tytułowi (i zwiastunowi) Basterdsi pojawiają się może maksimum przez połowę czasu trwania na ekranie… Cóż, Quentin – jak zwykle – pogrywa sobie z widzami, robiąc to przy tym jednak w sposób starannie zaplanowany i przemyślany. Takież moje zdanie.

Pozdrówki

Pomijając już fakt, że „Bękarty” dla mnie to najlepszy film Tarantino od czasów Pulp Fiction (lepsze były tylko Wściekłe (Wściekłe, Rezerwowe to była gra na PC, marna zresztą) Psy), nie bardzo rozumiem, dlaczego pochlebna recenzja tak Cię rozśmieszyła. Były w niej ukryte jakieś kawały? I, idąc dalej tropem recenzji, kto Ci wmawiał, iż „Inglorious Bastards wielkim filmem jest”? Recenzenci? Cóż, jeśli film im się podoba, to chyba powinni go chwalić…

Dalej – tym podobieństwem „Kill Billa” do „Pulp Fiction” ostro mnie zagiąłeś. Czy te filmy mają jakiś wspólny element poza Umą? ;P Pulp Fiction w konwencji tanich opowieści o gangsterskim światku, Kill Bill to z kolei stylizowana na niby-japońską jatka. W „KB” Beatrice walczy z byłym kochankiem, w „PF” wracają po ukrywane w dupie zegarki, pozbywają się resztek mózgu z wozu i mordują Zeda… O, wiem – niechronologicznie poustawiane sceny. Ale poza tym to zupełnie inne filmy. Łączy je jeszcze specyficzna „chronologia”. Której w porównywanym do obu tych filmów „IB” nawet nie ma – to sphagetti western w klimacie filmów wojennych. Coś wspólnego? Nie bardzo, nawet Thurman tu nie gra.

Ale styl Tarantino faktycznie jest wyczuwalny w każdym z tych filmów. Uważasz to za wadę? Gdyby nie jego specyficzny styl, podejście do filmu, to… Co wyróżniałoby jego filmy? To trochę jak narzekanie, że Picasso nie malował niczego realistycznego, a Miłosz nie pisywał piosenek punk-rockowych – tylko w kółko to samo, tym samym stylem.

Co do ostatniego akapitu – gdyby film był nakręcony przez debiutanta, nie grałby w nim Brad Pitt. Co do roli Landy się zgadzam, świetna, aczkolwiek stawianie malowania ust przed „Akcją KINO” nad sceną w piwnicy… Ta pierwsza w kinie Tarantino to rzecz dużo rzadsza i mniej charakterystyczna od drugiej – może więc po prostu oczekujesz od tegoż reżysera czegoś, czym on po prostu się nie „zajmuje”?

Pozdr,
Kutak

PS, a Brad Pitt mówiący po włosku to akurat jeden z tych bardziej „średnich” dowcipów, szczególnie w zestawieniu z Landą czy Bear Jew.

PS 2, a scena finałowa… Dla mnie pasowała jak ulał. Szczególnie ostatnie słowa Apacza o arcydziele.